|
ÖÇ-1
|
Dil felsefesinin temel kavramlarını, sorun alanlarını ve tarihsel gelişimini açıklar.
(Anlam, gönderim, doğruluk, kullanım, betimleme, mantıksal biçim vb.)
Frege, Russell, Wittgenstein, Austin, Searle, Quine gibi temel filozofların dil anlayışlarını karşılaştırır.
(Klasik anlam teorileri ile çağdaş pragmatik yaklaşımlar arasındaki farkları tartışır.)
“Anlam” ve “gönderim” ayrımını temel alan kuramları analiz eder ve uygulamalı örneklerle açıklar.
Dil ve gerçeklik arasındaki ilişkiye yönelik farklı teorileri değerlendirir.
(Mantıksal atomculuk, mantıksal pozitivizm, dil oyunları, ontolojik bağlılık vb.)
Dilin kullanım bağlamına dayalı yaklaşımları (pragmatik, sözeylem kuramı, dil oyunları) yorumlar ve gerçek yaşam bağlamlarına uygular.
Doğal dil ile yapay dil ayrımlarını ve mantıksal çözümleme yöntemlerini açıklar.
Dilsel ifadelerdeki çok anlamlılık, belirsizlik ve bağlamsallık sorunlarını tespit eder ve çözüm yolları önerir.
Dilin düşünceyi belirleyip belirlemediğine ilişkin kuramları eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirir.
(Sapir–Whorf, Wittgenstein’ın dil-sınırları, Humboldt, Davidson vb.)
Dil felsefesinin epistemoloji, ontoloji, mantık ve zihin felsefesi ile ilişkisini kavrar ve tartışır.
Güncel dilsel tartışmalara (yapay zekâ dili, makine anlaması, göstergebilim ilişkileri, iletişim felsefesi) felsefi yaklaşımlar geliştirir.
Felsefi argümanları dilsel çözümleme yöntemleriyle değerlendirir ve kendi görüşlerini mantıksal tutarlılıkla savunur.
Dil felsefesine ilişkin temel metinleri analiz eder, yorumlar ve eleştirel bir bakış açısı geliştirir. |